KHO Huizingen -

KHO HUIZINGEN BERESTERK OP WOLVERTEM

Dinsdag 1 mei. Dag van de arbeid. Voor onze U7?s geen luie uitstap op het programma, maar wel een heus tornooi aan de andere kant van Brussel. Wat moesten we hier van verwachten? 15 deelnemende ploegen die we van haar noch pluim kenden (u al gehoord van St-Jozef Londerzeel, Rapid Club Lebbeke, FC Ramsdonk of KFC Perk ?). De weinige ploegen die we wel kenden waren Woluwe Zaventem, White Star Woluwe ?geduchte tegenstanders op het tornooi van Tubize- en KVC Itna Itterbeek, een ploeg waarvan we in competitie nog koud 4-0 hadden van verloren...
Trainer Kurt had een blend van de twee kernen ter beschikking : Kenzo, Matteo, Tuur, Daan, Alexander, Ramon, Arne en Rune. Opgewekt en blij verliet onze karavaan de Beemd. Toegekomen onder een overwacht brandend lentezonnetje, werden we in een container gedropt om ons om te kleden. Speciaal, maar veel plaats wel... We begonnen het tornooi op het B-veld. Geen synthetische toestanden in Wolvertem, wel een -ons niet onbekend- opdrogend modderveld. Alleen al de geur herken je geblindhoekt uit duizend andere geuren.

DAUM

Eerste tegenstander werd K Wolvertem SC B, de 2e ploeg van de organiserende club. Op papier de makkelijkste klus. Het moet gezegd, we speelden niet slecht, hadden veel balbezit maar Kurt startte met een heuse ?Daum?-score. 1-0 met dank aan Daan die op rechts een mooie solo afrondde in doel.
SK Lebbeke Aalst was de volgende ploeg op het menu. Kenzo verving Tuur in doel. Zonder vaste keeper gingen we doorheen het tornooi een pleiade van keepers krijgen en het moet gezegd: iedereen deed wat hij kon en droeg zijn steentje bij.
Rune en Tuur zetten tijdens de match het veldoverwicht om in een 2-0 voorsprong, Kenzo redde magistraal een eerste keer een tegendoelpunt, Alexander had nog een grote kans met een afstandsschot, maar finaal kregen we toch nog een tegendoelpunt. 2-1 voor Huizingen. Nipt maar verdiend.

STRESS

In de derde match (er waren 3 poules van 5 ploegen, dus de voorronde bestond uit 4 matchen) kregen we tweedeklasser Woluwe-Zaventem tegenover ons. In Tubize nog een tikkeltje te sterk. Na 1? maakten ze de 0-1 en onze spelertjes stonden voor een moeilijke opgave. De matchen in de voorronde duurden 10 minuten, niet veel kans dus om iets recht te zetten. Tenzij je natuurlijk Huizingen heet en de uitvinder bent van de powerplay. Ramon stelde zich telkens sluw op en had een paar goede kansen maar het waren Kenzo, Tuur en Daan die Zaventem finaal vloerden. De supporters gingen stilaan in overdrive, want waren wij niet heel goed bezig? Jazeker, na het bestuderen van het wedstrijdschema was de conclusie dat een gelijkspel of overwinning tegen KFC Perk ons naar de "final 3" ging brengen op het mooie A-veld voor de hoofdtribune !
Kurt had de tegenstander even gescout en zag dat er wel mogelijheden waren bij het uitwerpen van hun keeper?. En zo gebeurde. Na slecht inwerpen belandde de bal bij Alexander die droog de 1-0 op het scorebord toverde. De match was 2? aan de gang. Perk kwam echter opzetten en bij onze jongens (maar nog meer bij de supporters) sloeg de stress een beetje toe. Gelukkig ranselde Matteo een gemaakt doelpunt uit doel. Nu het moet gezegd, ook in deze match hadden we veel baloverwicht. Dit resulteerde nog in een afstandschot van Alexander (op de keeper) en even later plaatste Kenzo de bal in de verste hoek. ?Naast?, dachten de supporters, maar Kenzo meldde met zijn typische glimlach: ?nee hoor die bal zat erin?. En gelijk had hij. De scheidsrechter wees naar de middenstip, er zat enkel een gat in de netten. Huizingen naar de finale!

BOEM BOEM DAAN

Gingen we hier afgeslacht worden of moesten we beseffen dat we toch een mooie kern meehadden en dat Kurt er minutieus de juiste balans in bracht ? Arne, Rune en Matteo bijv. bleken alweer soliede spelertjes die er mee voor zorgden dat de ploeg defensief nauwelijks in problemen kwam en offensief zorgden ze meer dan eens voor gevaar.
Wolvertem A was onze eerste tegenstander in de finale. Zij spelen in de nationale reeksen. Brrrr, dit ging moelijk worden, ook nu er 2 x 10 minuten werd gespeeld. Tuur bracht echter Huizingen doodleuk op 1-0 en dit gaf blauwgeel de moed om er volop voor te gaan. Ondanks dat we ook in deze match baloverwicht hadden, kwam Wolvertem gevaarlijk scherp opzetten op de counter. Matteo redde ons van een tegendoelpunt, maar net voor rust maakten ze alsnog de 1-1. Voor de supporters werd het stilaan ondraaglijk. De tweede helft bleef onwijs spannend. Speciaal moment was een vrije schop voor blauwgeel. Het zijdelings pasje moest naar Daan. Kurt sprak nog wat peptalk in zijn oor en wat we met z'n allen hoopten gebeurde. ?Boem Boem? Daan legde aan met zijn linker en plantte de bal in het bovennet. Ik vermoed tegen 120 km/uur, maar het kan zeker nog sneller geweest zijn.
Jammer genoeg kon de boys niet lang genieten. Even later bewees Wolvertem waarom ze in die nationale reeksen spelen. 2-2. Raar moment: toen Tuur zijn opwachting maakte om de laatste 3 minuten vol te maken, floot de arbiter gauw af.

BEKER

Restte ons team nog het monster van Itterbeek. Ook hier kwamen we verrassend op voorsprong. Tuur zette slalommend een spectaculaire raid op en knalde welgemikt in doel. De (al vaak vernoemde) Thiebaut Courtois van het pajottenland stond er bij en keek er naar.
Nu één nadeel, we hadden het rode monster kwaad gekregen en in de eerste helft bogen ze hun achterstand nog om in 2-1. Ook in de tweede helft konden ze twee keer scoren. Dit terwijl Huizingen quasi permanent op de helft van Itterbeek kampeerde en vele kansen had. Maar onze jongens konden de reus van Itterbeek niet bedwingen. Op Daan na, die nog kon milderen tot 4-2.
In het reglement hadden we ook gelezen dat enkel de eerste 2 een beker kregen. Dus hoe vreemd het ook aanvoelde, in de laatste match moesten we volop supporteren voor Itterbeek. Als zij konden winnen van de thuisploeg met een beter resultaat dan tegen Huizingen was die beker op zak. En kijk onze 'whishfull thinking' kwam wonderwel uit. Itterbeek vernederde de thuisploeg met 7-2. Fris gedoucht gingen de spelertjes hun beker ophalen, maar wat bleek: er waren helemaal geen bekers voorzien. Een kleine typfout in het reglement. Ja zeg ! Maar iedereen kreeg wel een mooi trofeetje (zie foto).
Huizingen werd onverwacht maar oververdiend tweede in het tornooi !

HAMBURGER

De supporters en spelers gingen moe maar tevreden huiswaarts. Uw verslaggever en ook de ploegafgevaardigde deden zich nog te goed aan een hamburger met correcte cuisson. En wat jullie niet weten, beste lezertjes, is dat we aan dit kraam verrassend nieuws kregen. De trainer van Itterbeek (hij was aan de hotdog als ik mij niet vergis) gaf eerlijk toe dat ze ten onrechte de finale hadden gespeeld. Ze hadden in de voorronde één keer verloren en gelijk gespeeld en waren zeker niet geplaatst voor de finale. Ze begrepen totaal niet waarom de organisatie hun alsnog had aangeduid als finalist.

EPILOOG

Zouden we klacht indienen en alsnog voor de groene tafel het tornooi winnen? Natuurlijk niet. We beten nog eens in onze hamburger en zagen dat het goed was geweest. Onze spelertjes hadden alles gegeven en het besef dat de kloof met de beste ploegen steeds kleiner wordt doet ons al ?snacken? naar volgend seizoen. Voetbal blijft tenslotte maar een spelletje, maar wel een leuk spelletje zo op een eerste mei.

24-3-2012 - HUIZINGEN-RODE

Bordjes gelijk

Onder een felle lentezon en in een geur van opdrogend klei ging de ploeg van Kurt de strijd aan tegen de buren van Rode. Huizingen scoorde vrij snel het eerste doelpunt.
Maar dat was geen voorteken. Rode klampte aan en kwam zelfs even voor. Het spel ging op en af en een ware thriller kondigde zich aan. Aan de rust stond het 3- 2 voor blauwgeel. In de tweede helft drukte Huizingen nog iets meer door en op een bepaald moment was er een voorsprong van 2 doelpunten, maar Rode deed ook zijn job en kon steeds aanklampen. De arbiter floot af met een billijk gelijkspel: 7 - 7. Doelpunten waren van Rune (2), Bavo (3) en Matteo (2). We hebben ook een dienstmedeling voor Lucas Imbrechts: jouw blauwe schoenen bleven achter in de kleedkamer en zitten in de plastieken bak van de westrijdspullen.

In de wetenschap dat de KHOH A(nciens) een walk-over hadden verricht, vertrokken we met dezelfde intenties naar Lennik. De kern was volledig: geen geschorsten, geen gekwetsten. Met drie uitrustingen (!) in de doos kwamen we als eersten aan in het doodstille Lennik. Blijkbaar begint de voetbalactiviteit daar om 12u30.
Wie zou er deze week in doel willen staan? De trainer haalde in een ultieme poging alle keeperstruien tevoorschijn zodat de Chinese vrijwilliger mocht kiezen maar het mocht niet baten. Tijdens het begin van de opwarming bood Matteo zich dan aan voor de eerste helft. Vanaf volgende week zullen we het maar met vijf veldspelers proberen...
Het wedstrijdverslag kunnen we kort houden en beperken tot het vermelden dat onze jongens aan hun eerste seizoen bezig zijn en dat Lennik al ervarener was en één U8 in de rangen had maar dat we ons daarachter niet verschuilen. Nu het wat langer klaar is mogen de papa's en de mama's ook wat uitpakken en als huiswerk wat balbehandeling oefenen met de jongens. We kregen er 11 binnen en scoorden er 4.
We speelden met: Matteo, Arne, Brik, Lucas, Rune, Ramon, Bavo.

3 maart 2012 - K.F.C.M.Z. Tollembeek - K.H.O Huizingen

BLOED, ZWEET EN TRANEN

Na een ritje van 30 minuten kwamen we die namiddag toe in Urbanus-land. Tollembeek heeft een indrukwekkende voornaam: K.F.C.M.Z. wat staat voor Koninklijke Football Club Mark Zonen. Niet echt een uitleg gevonden op tinternet, allicht refereert het naar de Mark (Marcq), een rivier die in Tollembeek een grote bocht maakt....

Dirk verving Kurt als trainer (die zijn handen vol had met de organisatie van de Griekse avond) en was toe aan zijn derde match als coach in 4 uur (7A, 7B en 8B). Hij verdient zijn stekje in het Guiness Book of Records. Maar van vermoeidheid geen sprake. Hij had de traditionele manschappen mee aangevuld met 2 routiniers van de A-kern.

De eerste opdracht is -naar gewoonte- het zoeken van een keeper. Tuur trok voor de eerste helft de keperhandschoenen aan. Op het scheidsrechtersblad troffen we bij de tegenstander vijf U8 spelertjes aan. Het beloofde een moeilijke opdracht te worden. Het spel bleef echter heel lang gesloten. Meestal had Huizingen wel het overwicht en creëerde een handvol halve kansen en ettelijke corners. Echter wie niet scoort krijgt het deksel op de neus (over neus gesproken .... daar spreken we later nog over). Het was al opgevallen dat een paar spelers van Tollembeek een keihard schot in huis hadden. In één van de tegenaanvallen haalde zo'n speler zijn kanon boven. Onze keeper raakte de bal nog met de vingertoppen, maar hij belandde toch vlak onder de deklat: 1-0. Op het einde van de eerste helft werd een goal van Bavo afgekeurd voor hands...

In de tweede helft ging Rune onder de lat staan. Huizingen kreeg meer en meer zelfvertrouwen en gauw liep het uit tot 1-3. Match gespeeld? Bijlange niet. Tollembeek maakte 2-3 en even later brak een Blauw Witte tegenstander uit en stormde af op Rune. Hij legde aan en onze goalie smeet zich onvervaard naar de bal. Die belandde ongelukkig en keihard op zijn neus. Rune werd geveld met een ferme bloedneus. Het zag er spectaculair uit. Het spel werd onderbroken en de toeschouwers kregen een aardig lesje in EHBO (zie foto)

Maar wie dacht dat de match over was voor ongelukkige Rune was goed mis. Bij een 3-3 stand viel hij doodleuk in, weliswaar met vlammende oranje watten in de neusgaten en bloedvlekken in het gezicht en aan de handschoenen. Indrukwekkend.

Alle spelers bleven naar best vermogen presteren en even later stond er 3-4 op het scorebord. En bij 3-5 floot de arbiter af. Mission accomplished. Proficiat jongens.

Ploeg: Lucas, Ramon, Brik, Arne, Matteo, Luka, Tuur, Rune en Bavo.

28/01/2012 - FC Galmaarden - KHO Huizingen 5 - 8

In een tijd waarin enkel nog sprake is van kunstgras, hebben de U7B kennis gemaakt met een voetbalveld waarop hun papa of opa mocht uitpakken: modder en een amper bespeelbare akker. Hoewel een zeer mooi voetbalveld op amper enkele meters ligt, zou er toch een militaire (voetbal)driloefening doorgaan. Galmaarden wist echter niet dat de U7B wel tegen een beetje modder kunnen.
Na de gebruikelijk overredingskracht van de trainer ging Arne in de eerste helft in doel en Brik de tweede helft. Naast de "moor" speelden we ook bergop en verliep de eerste helft gelijkopgaand en stond het bij rusten 4-3 voor de thuisploeg. Mijn para's kregen wat nieuwe instructies en namen revanche voor de verloren slagvelden van de A-ploeg in Galmaards oorlogsgebied en wonnen met 5-8.
Nadien was de trainer (met heel veel plezier) nog een uurtje zoet om de uitrusting een serieuze voorwas te geven en alles opnieuw geel te krijgen, zonder assistentie van een vrouw!
Proficiat aan de gasten. Vandaag zijn ze man geworden! En volgende week geen "moor" maar een betonnen ondergrond na de vrieskou.
Aan iedereen, hou de KHOH-website in 't oog voor trainingsinfo. Groeten, Kurt.